Bu tanıdık yabancı gezegende dört bir yanımızda yaşanıyorlar. Her bir yağmur damlasında ve yayılan her bir ışık zerresinde. Yaşam, şarkısını söyleyerek ışıldar. Biz ona karşı hissiz olduğumuzda, ondan saklanırken, gürültüden ve acıdan onu deneyimleyemezken, onu hissedecek donanımdan yoksunken bile... gece olmadan önce en azından son bir kez parıldayarak bize güzelliğini göstermeye hazır, değer görmeyi ve korunmayı bekleyerek, hep oradadır.
E-postanda karanlıkta olduğunu ve bir ışığa ihtiyaç duyduğunu söylemiştin. Acele etme. Mutlaka görünecek. Bazen gözümüzün önündeki ışığı fark edemeyiz. Şu an imkansız gibi şey bir gün mümkün olacak. Fakat kötü zamanlari iyi zamanlardan ayırma sakın. Işığı karanlık sayesinde görebiliriz. Bize bu tezatlık lazım. Gündüz vakti yıldızları göremeyiz değil mi?