dmr
@DemirEnbiya
Mekteb-i Erkân-ı Harbiye
Bize mi ait değilim yoksa bu eve mi?
Gidiyorum.
Bilmeden son kez girdiğim bu kapıdan,
Bilerek son kez çıkıyorum.
Kalbimde güzel anılar, sırtımda son kavgamız.
Yalnızlığa çıkıyorum bu kapıdan.
Yan yana yol alan o iki gemi, şimdi açılacak ayrı denizlere.
Erkekler ağlamaz erkekler konuşmaz derler.
Bense şimdi konuştuklarımın karanlığında hıçkırıklara boğuluyorum...
Reklam
“İki şehri var gecenin, biri gözümde
tütüyor, birinin dumanı üstünde yağmur
gibi çöken siste, bana bu uykusuz
şehri niye bıraktın, göze alamadığım
bir şehrin yerine bütün şehirlerdesin,
gece değil istediğin hayli karanlık
bakışlı bir şehrin gözleriyle çarpışmak
hevesindesin! Gözlerini anlıyorum henüz
bağışlayabileceği gözleriyle çarpışmadı kimsenin;
gözlerimizi uzaklıklar değil ki yalnız
göze alamadığımız yakınlıklar da acıtır,
ve gözleri ancak gözler bağışlayabilir,
öyle acıyor ki gözlerim kim bağışlayacak,
sis değil, uykusuzluk değil, iki uzak
şehir gibi ayrılıktan kavuşmuyor gözlerim:
Biri hepimizle gözgöze gibi hala uykusuz,
biri sis içinde kirpiklerine kadar açık,
bu sessizliği kim bıraktıysa, göremiyorum
konuşkan gözlerinde tek sözcük bile,
gözlerimiz birbirine değmiyor gecenin iki şehrinde
Kimsenin kimseye gözü değmiyorsa şiir niye?”