Biliyorsunuz , korkunç yalnızım; şu dünyada kimsem yok! İnsan susuyor , susuyor ama günün birinde ruhunda kaynayan ateş taşıyor... Böyle anlarda bir taşla ya da bir ağaçla bile konuşur insan..
Çoğunlukla dayanılmaz bir sıkıntı duyuyordum. Sanki çok ağır bir şey vardı sırtımda, sanki karanlık ve derin bir çukurda yaşıyordum; artık duyarlığını kaybetmiş, kör ve yarı ölü biriydim.