Yine bir öğretmenler günü yine bir atama fakat aynı duygular. Dün kalbimin kuşları kıpır kıpırken hep başka yönlere göç edip burukluk bıraktı. Çoğu kez göz yaşlarımı silerken buldum kendimi çoğu mutluluktan çoğu da içimde yarım kalan eksiklikten. Bir varmış bir yokmuş gibi. Bazen abartıyor muyum diye düşünmüyor değilim ama gönlümün en büyük yarası . Dilimden dökülüveriyor ara sıra nasipte yoksa rabbim gönlümden bu öğretmenlik sevdasını al diye. Ne tam içindeyim ne de içimden atıp vazgeçebiliyorum. Bir öğretmencilik oyununda kendimi bulmak her seferinde derinden yaralıyor. Deli gibi uykum varken sürekli aynı duyguları yaşamaktan uyuyamıyorum. Karşıma çıkan atama videoları, insanların gözündeki o heyecan, sevinci gördükçe yüreğim burkuluyor. Gıpta ettiğimden değil aynı duyguları yaşayamamaktan. Hayallerimin ayakları yere değmiyor. Gittikçe bu hayalin benden uzaklaşmasını belki de kabullenemiyorum. Kalbimde ümitle, kursağımda hevesle yine Öğretmen olamadım.
Reklam
Hep gülemezsiniz. İşler hep yolunda gitmez. Hep mutlu olmak mümkün değildir. Hep kazanmak diye bir şey olmaz. Hep doğru yapmazsınız. Ama hep acı çekmezsiniz de. İşler hep kötüye gitmez. Hep mutsuz olmaz, hep kaybetmez, hep yanlış da yapmazsınız. İşte hep bunlar 'yaşamak'.