Bəzən hansısa əzizimizin çox kiçik bir arzusunu yerinə yetirməyə ehtiyac duymuruq. Düşünürük ki, adi, keçici bir şeydir, unudulub gedəcək. Ağlımıza belə gəlmir ki, o adamı itirə bilərik və o zaman adi, keçici saydığımız həmin əməlin peşmanlığı bizə bu dünyada cəhənnəm əzabı yaşadar.
Bax canavar on altı kilometrdən səsləri ayıra bilir. Bəs insan? Allah ali varlıq kimi yaratdığı insana bu məziyyəti verməyib. Əgər versəydi və ətrafımızdakı bütün səsləri aydın eşitsəydik, dəli olardıq. İtlər qədər kəskin qoxu bilsəydik, həmişə mədəmiz bulanardı. Şahin qədər uzağı görə bilsəydik, hər an keçirdiyimiz həyəcandan rahat yaşaya bilməzdik.
Qoca qurd öz dişisini çox sevirdi. Ona sadiq idi. Başqa dişi qurdlara gözünün ucu ilə də baxmazdı. Dişisi balalamağa hazır olanda qabaq pəncələri ilə yeri eşib dərin yuva düzəldir, onu həmin yeni yuvaya aparıb qulluğunda durur, ovlayıb gətirdiyi ətlə yedizdirir, gecələr də yatmayıb keşiyini çəkirdi.