Evrenin Ruhu, bir düşü gerçekleştirmeden önce yol boyunca öğrenilen her şeye değer biçer. Bize karşı kötü duygular beslediği için böyle davranmaz. Düşümüzü gerçekleştirmenin yanı sıra, ona doğru ilerlerken aldığımız dersleri de iyice öğrenmemizi ister. Ama insanların çoğunluğu, işte bu anda vazgeçerler.
Çölün dilinde biz bu durumu şöyle tanımlarız; vahanın palmiyeleri ufukta görünmüşken susuzluktan ölmek.
Evrenin ruhunu bizler besliyoruz ve üzerinde yaşadığımız dünya, bizim daha iyi ya da daha kötü olmamıza göre, daha iyi ya da daha kötü olacaktır. Aşk’ın gücü işte burada işe karışır çünkü sevdiğimiz zaman, olduğumuzdan daha iyi olmak isteriz her zaman.
En karanlık an şafak sökmeden önceki andır.
Her zaman şimdide yaşamayı bilirsen mutlu bir insan olursun.
... Çünkü hayat yaşamakta olduğumuz andan ibarettir ve sadece budur.