Yedi cihana yetecek gücüm var sanki, dağları aşarım, yükleri taşırım, herkese yetişirim… Ama iş kendime gelince içimde tuhaf bir boşluk var. Elimden çok şey gelir belki ama hiçbir şeye hevesim kalmamış gibi. Ne başlayacak cesaretim var ne sevinecek hâlim. İnsan bazen güçlü olmaktan yoruluyor. Hep ayakta duran, hep toparlayan, hep sabreden taraf olmak kalbi sessizce tüketiyor. Kimse fark etmiyor ama en çok güçlü görünenler içten içe en yorgun olanlar oluyor. Belki de ihtiyacım olan şey daha çok güç değil, biraz dinlenmek, biraz da ruhumu Allah’a bırakıp “Yeter, Sen bana kâfisin” diyebilmek. Çünkü bazen insanın hevesi değil, kalbi yoruluyor.