Hep böyledir, hayat devam eder. Emek emek büyüttüğün çiçeğin, bir başkasının ayaklarının altında ezildiğini gördüğünde de, ellerinle kurduğun evin bir kibritle yandığına şahit olduğunda da devam eder. Herkes bir gün, yanilgisini sever. Öğrenirsin.
"Ancak zaaflarımızı seven bizi hakkıyla sever, meziyetlerimizi herkes zaten kabul eder" diyor Tanpınar Sahnenin Dışındakiler'de. Güzeli sevmek meziyet değil. Güzel olanı herkes sever. Meziyet; yıkıntının, çöküntünün altındaki madeni görmekte. Onu, bulup sevmekte.