Gökçe

Yalnız uçmayı öğrenmiştim ancak bir türlü yeni zirvelere uçup yeni manzaralar göremiyordum. Aynı şeyleri tekrar tekrar yaşıyor, bir gün bitse öbür gün daha kötüsü ortaya çıkıyordu.
Reklam
Donun altında kalmış sonbahar yaprakları gibiydim, hareketsiz ve cansız. Hiç bir ey için heyecan duymadığım gibi biri bana yeni bir eylem yaptırmaya kalktığında da bayılacak gibi oluyordum.
Aynada kendine bakan umutsuz kadını sevmiyorum, kurtulmak istiyorum ondan. Tanımıyor gibiyim, bir yabancının karanlık zihnine ve çirkin bedenine hapsolmuş gibi...
Bazen kendime hatırlatıyorum, sonsuza kadar yağmur yağmayacağını, durması gereken zamanın geleceğini, son damlanın elbet bir gün düşeceğini....
Artık penceremin dışında sallanan yaprakları ve dalları izlerken, neşe olması gereken yerde yalnızca yerde sürünen bir acı hissediyorum.
Reklam