Hayatım boyunca hiç evim olmamıştı. Küçük bir çocukken kumpanyamla beraber durmaksızın seyahat ederek yollarda büyümüştüm. Ev benim için bir yer değil, insanlar ve arabalardı. Daha sonra Tarbean'da üç çatının bir araya geldiği ve beni yağmurdan koruduğu gizli bir sığınağım olmuştu. Orada uyumama ve az sayıdaki değerli eşyamı saklamama rağmen hiç de eve benzer bir tarafı yoktu.
Bu yüzden bir yolculuk sonunda eve dönüş hissini hiç yaşayamamıştım. O gün taşları ayaklarıma tanıdık gelen köprüyü kullanarak Omethi'yi aşarken o hisse hayatım boyunca ilk defa kapıldım.