Yusuf'un içinde öyle bir umut meşalesi vardi ki içindeki o ufacık görünen ışık kalbinden çıkıp dünya semalarına yükselseydi, dünyayı ay'dan daha çok aydınlatırdı. Yusuf biliyordu ki kuyu, bir süreç netice değil!
İçini cehenneme çevirmiş, dışarda cenneti arayan insanlar nereden bilecek sevginin tılsımlı olduğunu. Nerden bilsinler kalbe en iyi gelen şeyin sevgi olduğunu.
Adam başını doğmakta olan güneşten ayırmadan, "İçindeki buzları ancak sevgi eritir. Sevgi güneş gibidir. Kalbinin penceresini aç. Bırak güneş oradan içeri girsin.", dedi