Dicle
@Dicleamed
"Çocukluğun biteceğini bilseydim, her ne pahasına olursa olsun oynardım".
48 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
La tahzen innellahe meana!Şiir
Üzülme
Üzülebiliyorsan bir kalbin var demektir
Kalpsizler üzülemezler ki
Ne mutlu sana ki üzülebiliyorsun
Dokunan var demek ki kalbine
Ya dokunulmasaydı kalbine
Ya hüznün gönül toprağını karmasına izin verilmeseydi
Demek ki sen gözden çıkarılmadın
Demek ki sen hâlâ bir umut tarlasısın
Üzülme
Üzülüyorsan biri var ki
Cılız varlığını düştüğü çamurdan kurtarmak istiyor
Onun için dokunuyor kalbine
Kıymetini bil ki üzmeye değer görüyor seni
Hüzünlerin, kalbinin toğrağını allak bullak ediyorsa
Sen ekilmeye layık bir topraksın demektir
Kaygıların vuruşuyla tuz buz oluyorsa
Taş katılığında büyüttüğün güvenceler
Yarılan göğsüne umut fidanları dikiliyor demektir
Üzülme
Yüzün yerde geziyorsan
Ellerin boynuna sarıylıysa
İçini ısıtacak haberlerin mürekkebi damlıyor olmalı ömrünün defterine
Kar yağıyorsa güvendiğin dağlara
Yarının ovalarında rengarenk çiçeklerin olacak demektir
Hırçın fırtınalar sarsıyorsa sevinçlerinin zirvesini
Rüzgârlar dövüyorsa umudunun yamaçlarını
Bir yüce dağsın sen demek ki
Az bekle
Eteğinden serin pınaralar akmaya başlayacak demektir
Reklam
28 Aralık 2011 Roboski katliamını unutmayacağız ...
Ben karşının ölüsüyüm…
Döve döve öldürdüğünüz Ali…
Başından vurduğunuz Berkin…
Çırılçıplak soyduğunuz Kevser…
Roboski’de 50 lira için öldürdüğünüz köylü
Suruç’ta oyuncak götüren genç…
Ben karşının ölüsüyüm…
Hani şu öldüre öldüre bitiremediğiniz
Hani itip kalktığınız… Hani yok saydığınız… Hani yok etmek istediğiniz.. Hani yok edemediğiniz…
Öldürmeye doymadığınız… Usanmadığınız, utanmadığınız…
Hani şu öldürmekle korkutamadığınız…
Bitiremediğiniz, ezemediğiniz…
Susturamadığınız…
Susturamayacağınız…
Eylül’düŞiir
Eylül’dü.
İzlerini çizdiği zaman ansızın gidişin,
Şimdi yoktu bi anlamı suskunluğun.
Çırılçıplak kalakaldım sessizliğinin orta yerinde.
Sonra sesime yankı vermeyen uçurumlar kıyısında yürüdüm bir zaman
En çok sesini aradım.
Gözlerinse asılı bıraktığın yerdeydiler hâlâ.
Gözlerini sildi zaman..
Dedim ya… Eylül’dü.
Savruluşu bundandı kimsesizliğimizin.
Cemal Süreya