Puan vermedi·176 syf.·
10 günde okudu
·2020 12. kitabı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Dünyada bir tek insana inanmıştım. O kadar çok inanmıştım ki, bunda aldanmış olmak, bende artık inanmak kudreti bırakmamıştı. Ona kızgın değildim. Ona kızmama, darılmama, onun aleyhinde düşünmeme imkân olmadığını hissediyordum. Ama bir kere kırılmıştım. Hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi.
"Berlin'de yalnız değilsiniz değil mi?" Dedi.
"Ne gibi?"
"Yanii.. Yalnız işte.. kimsesiz.. ruhen yalnız.. nasıl söyleyeyim.. öyle bir haliniz var ki.."
"Anlıyorum, anlıyorum.. tamamen yalnızım.. ama Berlin'de de değil.. bütün dünyada yalnızım.." diye devam etti, "hasta bir köpek kadar yalnız..."
"Insanlara ne kadar muhtaç olursam, onlardan kaçma ihtiyacım da o kadar artıyordu.."