Dilek Bayram
@DilekBayram
"Özündeki eksiklik içini kemirirken, tedavilerin en zoru kendini tedavi etmektir..."
Kimsesiz bir sonbahardayım yine,
Kuşlar kadar yalnız,
Kimsesiz ağacın yaprakları kadar cılız, hafif,
Yine bıraktı beni yalnızlık,
kimsesiz, yaşlı ağaçların arasından sıyrıldı gitti,
Bu şehir darmadağın etti beni,
Büyük bir hazin getirdi,
Bunca kalabalık arasındaki yalnızlık,
D.B
Ne zaman ezan sesi duysam,
Mistik çocuklar beni çağırır,
Boş kubbeler selama dur diyor bana,
Ne zaman ezan sesi duysam,
Gecenin zifiri karanlığında , kimsesiz yavrucakları düşünürüm,
Boş dünyanın içinde, hayatla acımasız mücadelerini görürüm,
Ne zaman ezan sesi duysam,
Sokak aralarındaki çöp kutularından, yemek toplamaya çalışan anaları görürüm.
Ezan beni çağırır bilirim,
Barışa,
Selam yurduna,
Gariplere mihman olmaya... (D.B)
Gökmavisi çocukluğum,
En sevdiğim rengi ver bana,
En sevdiğim ayakkabımın rengi,
Çocukluğuma götür beni,
Boş ve sessiz kaldırımlara,
Issız sokaklarıma,
En sevdiğim şarkım,
şehrimin düşlerinde koştur beni,
En sevdiğim uçurtmam,
Şehrimin rüzgarlarında uçur beni,
Umutlarımın yeşerdiği gökyüzü,
Sen bana yetersin...
(D.B)
Meğerse gözlerim körmüş bakıp da anlamamak gibi , halbuki kulaklarım sağırmış duyup da kavramamak gibi tenim zaten dokunamaz tutup da hissetmemek gibi (Peki Yüreğime Ne kusur Bulacaksın?) (Gökhan Turgut)
Dokunacak kadar yakın olmasına rağmen kaybolur bir anda, sanki bir serap! Düşlerin dokusu, bir süveter gibi ısıtır... Beyaz bulutların ötesindedir... Benim Dünyam!