hüzün bir duraktır; uğranır ve devam edilir. eğer kalbine "üzülme mühleti" tanımazsan, o hüzün bir süre sonra ikamete dönüşür. kalbi eğip büken her mesele için bir bitiş çizgisi şart. "bu kadar üzüleceğim, yeter" diyebilmeli insan. zira sınırı çizilmeyen her acı, sahibini yutar.