Sibel
@Dilemsi
Okumak özgürlüktür
Dostoyevski’nin eserlerinin hepsi bir şekilde havasız odalarda, isli sokaklarda, dumanlı meyhanelerde geçer; boğuk, insanca, pek insanca bir hava vardır içlerinde, göklerden gelen bir rüzgâr bu havayı berraklaştırmaz, mevsimler değişmez.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Dostoyevski’nin romanlarında asla dinlenemeyiz, asla yumuşak ve ritmik bir okumaya kendinizi bırakamayız, asla huzur içinde nefes almamıza izin vermez, sürekli elektriğe tutulmuş gibi sarsılırız, her sayfada daha sıcak, daha yakıcı, daha tedirgin, daha merak uyandırıcıdır onun romanları.
Tolstoy’da gördüğümüz için işitiriz, Dostoyevski’de ise işittiğimiz için görürüz.
Dostoyevski'nin dünyası sırf acılardan yapılmış gibidir. Ama kahramanlarındaki acının toplamı sadece görünüşte diğer herhangi bir eserdekinden daha büyüktür. Zira Dostoyevski'nin çocukları, bu insanlar, hepsi de duygularının birer dönüştürücüsüdür; onları yaşarlar, karşıtlıktan karşıtlığa abartılı bir şekilde gider gelirler. Ve acı, kendi acıları genellikle onların en derin mutluluğudur.