Kimseye beddua etmeye gerek yok. Çünkü hayat denilen mekanizma muazzam bir intikamcı. Ve zaman...
Vaktine esir olan her şey gün gelir yerini bulur. Ben inanıyorum ki insan unutsa bile yaşadıklarını/yaşattıklarını gün gelir ayağına dolanır.
Mesele giden ya da kalan meselesi değil. Çünkü her geride kalan da haklı demek değil. Bazıları haklı olduğu için gider, başka bir yolu olmadığı için gider, kalsa daha kötü olacağını bildiğinden gider...
Mühim olan doğru insan olabilmek, dürüst olabilmek, sevmediğin birini sonsuza dek onunla kalacakmış gibi davranıp kendine bağlamamak... Mesele birilerine umut verip hayalini yıkmamak...
Yoksa hiçbir ilişki zorla yürütülmemeli zaten. Bazı ilişkiler bitmeli, bazıları hiç başlamamalı...
Asıl mesele ister kalan olsun ister giden,
kimsenin hatıralarında kötü biri olarak yer tutmamak.
Her seyi affeder insan, unutur.
Ama kimse gururunun incitildiğini, bazı hikâyelere aptal gibi inandırıldığını asla unutamaz...