tanıdığımızı zannederiz. kimsenin aslını göremeyiz. bize gösterdiği kadarını biliriz. o yüzden "onu tanıyorum" sözü bana biraz iddialı gelir. tanımanı istediği kadarını tanırsın. gerisi sadece sanmaktan ibarettir.
galiba hüzün tanışıklığı diye bir şey var ve ben kendimi en çok içinden yaralı bir gönül sesi gelenlere yakın hissediyorum. hüzün tanışıklığımızdan hayatımda derin yer etmiş kim varsa zaman geçiyor, yara geçiyor, yaralının yeri aynı kalıyor.
