Ali
@Dogan_ali
Sonunu böyle beklemiyordum:)
Hoşça kalın küçücük, renkli tapınaklarının içinde, incelikten neredeyse kopacak güzel zambaklar; hoşça kalın gururumuz ve yaşama nedenimiz olan güzel zambaklar, hoşça kalın alçaklar.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hayatım beni gerçekten kaygılandırmaya başlamıştı. Yoksa sadece bir dış görünüş müydüm ben?
Tecrübe denilen şey, ölüme karşı bir savunma olmaktan fazlasıydı; tecrübe bir haktı: İhtiyarların hakkı.
Büyükbaba hiçbir şey istemiyordu: Bu yaşta istek kalmaz insanda. İçeri girdiğinde biraz daha alçak sesle konuşulması; o geçerken kendisine azıcık farklı bir şefkat ve saygılı bir tebessüm gösterilmesi; gelinin ara sıra, " Büyükbaba bir tanedir; hepimizden daha dinç," demesi; büyükbabanın, elini başına koyarak torununun öfkesini yatıştıran yegâne kişi olması ve, "Bu gibi üzüntüleri yatıştırmayı yalnız ben bilirim," diyebilmesi; oğlunun yılda birkaç kez hassas meseleler hakkında kendisine akıl danışması ve huzur içinde, bilgelik dolu sakin bir hayat sürmesi yeterdi ona.
Bir anda bizi birbirimizden ayıran gerçeği kavradım: Onun hakkında düşünebileceklerim ona erişmiyordu; romanlarda rastlanan ruhbiliminden fazlası gelmiyordu elimden. Oysa onun hükmü beni bir kılıç gibi biçiyor ve var olma hakkımı sorguya çekiyordu. Doğruydu bu, farkına varmıştım zaten: Benim var olmaya hakkım yoktu. Rasgele ortaya çıkmıştım, bir taş, bir bitki, bir mikrop gibi varlığımı sürdürüyordum. Hayatım her bakımdan küçük mutluluklara itiliyordu. Kimi zaman ne idüğü belirsiz işaretler gönderiyor, kimi zaman da sonuçsuz bir vızıltıdan başka bir şey duyulmuyordu.