Hani hiç düşünmeden koyuluruz ya inandığımız uğurda baş vermeye bile razıyızdır,hani bu yolda gözümüz kimseyi görmez ya kendi burnumuzun dikine gideriz.İnancımız bizi asla yarı yolda bırakmaz,ümidimiz hep kafamızda bir yerlerdedir.Keşke çıktığımız tüm yollarda hayırlı olanla kavuşabilseydik Hz.Muhammed (sav) gibi, canımızı ona vermeye razıyken onun gibi nur işleseydi bahtımıza da her adımımız ona varsaydı.Güzel yüzünü görebilseydik bu katran karası umutsuz gözlerle ve duyabilseydik kendi sesiyle Hak yolundaki çağrıları.Ah Efendim,yüzüne gözüne esen yel olaydım da mübarekleneydim kokunla.Bastığın topraklarda toz olaydım da ezileydim cennet ayaklarının altında.
Ey,şafağımın müjdesi,vuslat garibi gönlümün nasibi seni sevmektir... Ateşi yutmuş gibi yanıyor yürek yangınım.Elem,keder ve hasret acıtıyor ruhumu...Çaresiz derde düşen çekermiş;zor olsa da anladım...
Şimdi bitimsiz bir özlemle keşke, diyorum... Zamanın gerisine dönmek mümkün olsaydı da dudaklarındanki tebessümü görebilseydim keşke...