aysun s
@DopplerEffecct
galiba İngilizce bilmediğimi anladı, çok temel konuşuyor benimle
TOGÜ
58 okur puanı
Eylül 2016 tarihinde katıldı
Dönüp dolaşıp kendi içinde kayboluyorum yine. Kendimden başka gidecek hiçbir yerim yok sanki. İnsan neden bir yere ya da bir şeye sığınma ihtiyacı hissedecek kadar sığamaz ki kabına. Ne taşabildim ne de dolabildim tam olarak. Hiçbir şey oldum bu kocaman yüzyılda. Herkese de hiçkimse.
Aynı şeyi ben yapsam,ben desem kıyamet kopardı diye söylenmekle geçti ömrüm. Kabullenilmiş bir hayatı yaşıyorum.Değer verdiklerimle kötü olmayayım derken en büyük kötülüğü kendime yapıyorum.
Kimseye tepki verememek ne kadar yoruyormuş insanı . Kaybetmekten korktuklarıma susturdum kendimi. En çok da bunu anlatamamak küstürdü beni. Ya insan değilim kimsenin gözünde ya da görünmezim dünyanın dilinde. Ya benimki sevgi değil ya da ben hiç bilemedim sevgi nedir.
Hafızam ceza olarak verilmiş gibi bana. Canımı yakan ne kadar geçmiş varsa hiç geçmemiş aslında. Gün yüzüne çıkmaya can atıyor beni üzen her söz.
Olmadı. Yapamadım. Normal olmayı da beceremedim. Herkes gibi olmayı denedim, onu da elime yüzüme bulaştırdım. Başardığım ne var bu evrende diye düşündüm sonra. Cevap bekliyor muydum bilmiyorum. Vereceğim cevabı kaldırabilir miydim peki ? En çok kendime acımasız davrandım. Korktum,kaçtım, sustum..
Ben bile beni olduğum gibi kabul etmezken diğerlerinin onaylamasını bekledim. Sen kötüsün diyeni görmedim. Bu söylediğin yanlış diyeni duymadım. Yine de alışamadım o kalabalıklara. Kitaplığıma bakarken doldum taştım yine rafların caddesinde.
Neden böyledeydim, ne zaman farkettim ?
Bendeki sorun neydi? Sorun olduğunu düşündüren, Rahatsız eden, odama kapatan sadece bende olduğunu düşündüren ikinci derece bilinmezlik. Tüm sözel bilgimle kendi içimde kaldım,tekrarım bile olmadı.
Dışardan bakınca aklı selim biri gibi görünen kaç kişi var bilmem ama ben kaşları çatık, dili sert , doğruyu söylemekten korkmayan,her doğruya sevinmeyen,alıştırmadan söylenenlere tepki gösteren,sinirlenince dişlerini sıkan,uyku düzeni var yok arası olan kendi halinde bi bireyim. Sağ olarak doğmak elde ettiğim tek başarım. Bireyselliklerin içinde bi birey.
Çok iyi anlaştığım, çok sevdiğim, değer verdiğim insanlar beni öyle bi çıkarttılar ki hayatlarından,bende çıkıp izledim kendimi uzaktan. Neden yaptılar bana bunu, ben neden yaptım peki ?
İnsanın sevgisi bitermiş ; bu yüzyıldan, bu zifiri karanlıktan bunu öğrenerek aydınlığa çıkmayı bekledim hep. Kırmaktan korkanlarla beni en çok kıranlar aynı kişiler oldu sonra. Onlar sevmeyi bıraktı belki ama ben beceremedim. Sevgi dedim her zaman karşılıklı değildir . Güzel anılar biriktirdiğim insanları onlar kadar kolay unutamadım. En büyük haksızlığıda kendime yaptım. Ama yine olsa yine severdim.