Sevgi ve nefretin tehlikeli sınırında oynadığımı hissediyordum bu bilinmezlikler sayesinde. Biri sizi sevmiyor diye o kişiye öfke duyabiliyormuşsunuz, şimdi anlıyordum.
Anlamı yok sözlerin bıraksa gitse gözlerin
En zoru da sen bilmeden özlemek hiç söylemeden
O ellerin kimseyi tutmadan
Vazgeçen olmadan olmadan olmadan
Gel...
Kaybolmuş ruhlar arasında dolaşıyorum.
Bomboş bakışlar, silik gülüşler.
Belki de hor görülüp, sevilmediler.
İnsanlar yine çokça kırıp, döktüler.
Ben de onlarlayım.
Sevilmiyorum, dışlanıyorum.
Ama en çokta kayıbım, kayıbım.
Bulunamıyorum.
N.R