Nietzsche'den yaklaşık altı yüzyıl önce Mevlânâ dıyordu
ki:
Geçmişi unut
Koy bir kenara
Yeni bir sayfa aç
Kurtar benliğini dünden
Bugünün çocugu ol
Bütün bilgeliği ve gülümseyişiyle gençliğin
Şu anı hiç terk etme ne olur
Sonsuza uzanan şu günü, terk etme.
"Buna güzellik mi diyeceğiz, başka bir şey mi bilmiyorum ama bu kadarı insan yüreğine ağır geliyor, kaldıramıyorsun. Ona bakarken Mevlânâ'nın dizeleri gelmişti aklıma: "Bu aşka ilahi diyemem korkarım /
Insani diyemem utanırım."