TheBridge
@E258
26 Ekim
1 okur puanı
Ekim 2024 tarihinde katıldı
İnsan yolculuğunun bir noktasına vardığında artık sabredemeyeceğini sanırmış. "Her şeye sabrederim, dayanırım, sabrettim, dayandım daha önce de ama bu olmaz" dermiş. "Bu nokta benim zayıflığım, tek zaafım, beni koruyan gölgem, beni aydınlatan Ay'ım, olmaz. " Ama bir bakmış bunu dediği şeyin üstünden yıllar geçmiş üstesinden nasıl da gelmiş. Çünkü her zaman sandığından daha güçlüymüş insan.
Ama ne yalan söyleyeyim korkuyorum. Kaybetmekten değil, kaybetmeyeceğimi pekâlâ çok iyi biliyorum fakat...
Sanırım neyden korktuğumu da bilmiyorum...
Kanatlar
Sanki umut ve korku kanatlarımmış gibi hissediyorum. Hayatım boyunca diğer neredeyse her şeyden yoğun yaşadım bu iki duyguyu. Ve aynı zamanda bütün iyi ve kötülerimi bu iki duygu ile yaşadım. Beni ayakta tutan korkularım ve ileri taşıyan umudummuş gibi. Bütün başarılarım bu sayede oluyor gibi. İyi hissettiriyor bu da, mutluyum. Çok fazla korkuyorum, hem de çok fazla... Ama bir o kadar da umutluyum ve küçük şeylerde mutluluk arıyorum, buluyorum. Bana hep zaten sen iyisin, mutlusun dendi. Ben hep bu yüzden iyi olmasam onlar gibi olsam tereddütüne düşerdim. Ama artık gülüp geçiyorum, çünkü çabama ben şahidim. Ve benden başka kimse beni bu kadar iyi tanımaz, dinlemez de. Umutlu ve korkağım. Dorothy'nin korkak aslan arkadaşı ve Peter Pan ve Alice kadar hayalperestim. Tekrarlıyorum, sonunda yine mutluyum...
Gümüş Yürek
Hep belirsizlikten nefret ettim. Bu sefer "sanırım" demeyeceğim. Kendi kararını verememek ne istediğini bilmemek kendimi çok kötü hissettiriyor her zaman diliminde. Griden nefret edemedim