Bir insanın hakkında yanlış düşüncelere kapılmış olabilirim. Ama bir insanı bugüne kadar yanlışlıkla gözümden hiç düşürmedim. Şayet gözümden düştüysen , mutlaka vardır bir sebebi. Bil istedim!!!
Sonradan anladım; başkasının kaldıramayacakğından korktuğumuz ve yüklendiğimiz her gerçek, gün geliyor bizim boynumuzu eğiyor. Biz eğildikçe, biri gelip yeni bir yük ekliyor.
Sonunda anlaşılamayandan anlayan, düşünülmeden düşünen, sevilmeden seven ve başkaları tarafından keşfedilmeyi beklediği için kendini keşfedemeyen insanlar oluyorduk. Sonra bizi keşfedemedikleri için onlara kızıyorduk.
Oysaki biz, onların ne düşündüğünü, ne hissettiğini, ne istediğini anlamaya çalışırken yok oluyorduk.
Bizi neden anlasınlar ki?
Ortada anlaşılacak kişi kaldı mı ki?
Özdeğer duygusu gelişmeyen ve almaya değil hep vermeye alışan her kadın; ufak bir jest yüzünden yanlışlara tutunuyor. Kendimden biliyorum. Yapmayın. Değerlisiniz.