"Denilecek şey kalmadıysa demeyin, yürüyün gidin. Son sözü ben söyleyeceğim takıntısı ve iddiası insanı yıpratır. Bırakın son sözü hayat söylesin. Zaten o söyler hep. Bunu bilin de sebepsiz bir gülümseme gelip yerleşsin dudaklarınıza."
"Özdeğer adı altında topluma narsizm pompalanıyor. Onu hayatından çıkar, bunu sil at, sen önemlisin, muhteşemsin, biriciksin denilerek ego yüceltiliyor. Kendini bu kadar abartma kardeşim, üzgünüm ama sen de herkes gibisin."
Takmayacaksın, takarsan daha çok üstüne gelirler. Yürüyüp geçeceksin, Ben öyle yaptım. Hep yürüdüm. Herkesin her şeyi anlamasını bekleyemezsin. Sen yürüyüp gideceksin. Anlayan anlayacak. Anlamayan anlamayacak; dünyanın hepsine yetişemezsin ki..
Nietzsche ve Dostoyevski, insanların anlam veremedikleri merhametsizliği karşısında çaresiz kalıp, insanlardan uzak durmayı tercih etmişler..
Goethe bu çaresizliği şöyle tanımlar:
Dünya Hassas Kalpler İçin Bir Cehennemdir..!
