kuşların, ağaçların, toprağın sesini dinliyorsun
akşam, bir dağ yamacındasın, rüzgârın tükenmiş
kuşlar
ağaçlar
yıldızlar ve bütün kainat sis içinde oysa
yalnız sessizlik soluk alıyor
yaz mı bahar mı belli değil
akşam
umut da tükenmiş umutsuzluk da.
~Refik Durbaş
Bir yaşamın kıyısından döndüm.
Saçlarımdan, parmak uçlarına kadar her şeyi unuttum. Özlemin rengi olmalıydı zifiri geceydi. Yıldızları saydım, rüzgarda gözlerimi kapattım. Bütün insan seslerini sildim. Seni unuttum. Zor değildi ama ağırdı…
