Âbu Zülce Bursevi

Âbu Zülce Bursevi
@Ebuzulce
Düne değil,Yola yürür. Kendin Bildi Hâdi bula, Nefs-i bildi Hamd'e köle. Bilme'idû Tecell-i Murad, Kul mevt-e Rahmân kâla. Hamd-ü Sena cüz-i Bildi, O'nda olan Rahim idi, Ahir Sesi Senden idir, Kul'un beytül Sesin ola.
Arı vız derken, Gönlü cız eden, Bal'ın yer isen, ağrın geçer mi? Dünya düz diye, lafın eder iken, Sonu başı bilen, güžaf eder mi? Yolda olan yaren bulup gider de, Yoldan olan şaşan, geri döner mi? Bir sen değil sonu bulan bilen derviş, Sen oldum, bildim zanna düşer mi? Sen var diye ses edip duran döven de, Senden yol bulan, vardan yoğa doner mi?
Reklam
Sema ile arz arasında nerde olduğunu bil, Bilmeden nasıl bulacaksın kendini nefsini? Nasıl bileceksin kendini bilmeden, Ne ile emr olunup, bilip bulman gerekeni?
Gün gün olur sabaha döner, Gün saat olur zindana döner, Dönenler döner, kâinat döner, Akil kişi vakti bilir an'da döner, Vakit saat gelmeden rabbine döner.
Büyük mutluluklar küçük mutlulukları perdeler, İşte bu mutlaka, mutsuzluğa yapılan hak yolculuğundandır.
Cümle Âlemin sesi, sessiz haline gelir, Cümle Âlem olanı bilir, bilinmeze gelir, Cümle Âlemin nimet-i mutlak hesab'da gelir, Cümle Âlem ah eder, akıbet cana O'gün gelir,