Hayata başlarken büyüklerimizden ilk duyduğumuz şey ninnilerdir. Bunlar ise "bir varmış, bir yokmuş..." diye başlar. Tüm zamanların tecrübesi bu cümlenin içine sinmiş gibidir. Hayat gibi, zaman gibi, geride bıraktığımız her şey gibi. Hayat bir varmış, bir yokmuş gibi. Bu bir "Var mıyız, yok muyuz?" sorgulamasını yaratan başlangıçtır.
Kuran-ı Kerim'in 138 ayetinde "nefsin" geçmesi tesadüf değildir. Bu nedendir ki, insanın isteklerini hırslarını ve yaptıklarını gözden geçirmesi, doğru veya yanlışlarını vicdanının süzgecinden geçirip bir değerlendirme yapması nefsi karşısında mücadele ve muhasebe yapması, insanla nefsi arasındaki savaşın kaderini belirleyecektir.
Nefsin "insanın özü" olarak anlatılması bunun başlıca gerekçesidir.