Hız treni veya yükseklik, istediğinizi düşünebilirdiniz ama bu, bambaşka bir etkiye sahipti. Akıl kârı değildi. Hiç tanımadığın bir insanın yanında, bütün yüklerinden kurtulmuşsun gibi bir histi.
Birini sevmenin cesaret gerektirdiğini biliyordum, sevmek başlı başına bir devrimdi ama bana kalırsa bir insanın asıl savaşı sevdiği kişiyi terk ettiği zaman başlıyordu. Bu da benim gibi kendiyle kafayı bozmuş insanların yapacağı türden bir şeydi. Hayatla baş etme şeklimiz buydu.