Aslında kimseyi affedemiyoruz.
Sadece öyle bir gün geliyor ki, o kişinin bizdeki yeri o kadar küçülüyor ki, artık ona kızmaya değer bulmuyoruz.
Affetmek değil bu.
Önemsizleştirmek.
Ve bence en güzel intikam da bu.
Kendine zaman tanı. Bir çiçeğin bile açmak için toprağın altında sessizce beklemeye ihtiyacı vardır. Unutma, büyümek ve güzelleşmek her zaman gürültülü olmak zorunda değildir.