Yeni nesil ebeveynler arasında giderek artan bir rekabet var. Kendi ebeveynlik performanslarını sürekli olarak değerlendiriyorlar, bu da onları kendi kendilerini puanlayan bir sistem içinde bulmalarına neden oluyor.
Bundan 30 yıl önce çocuğunun karnını doyurmak, okula gitmesini sağlamak ve güvenliğinden sorumlu olmak "yeterli ebeveyn" olmak için yetiyorken, bugün çocuğunun istediği marka çilekli sütü bulamayan ebeveynler kendini yetersiz ve suçlu hissediyor. Çocuğunu devlet okuluna göndermek zorunda kaldığı için yarışı kaybettiğini düşünen, çocuk yetiştirmeyi eline yüzüne bulaştırdığını zanneden aileler tanıyorum.