Gerçek sevginin bittiği yerde sevgisiziğiyle, kabalığıyla, utanmazlığıyla başlayan ahlak bozukluğunu şimdi bütün anlamsızlığıyla, örümcek iğrençliğiyle görüyordum.
Ya kahraman olacaktım ya da çamur... Ortası yoktu. Bu öldürüyordu beni işte, çünkü çamurun içindeyken, ileride bir kahraman olacağımı düşünerek avutuyordum kendimi.