Antonin Artaud boşluğa karşı yazıyor ve onun içine gizleniyor. Şimdi yazıyor ve şimdinin içinde kendisini sergiliyor ve ifadeyi şimdinin içinden çekip alıyor.
Ne kadar uzağa gidilirse, hayat, o kadar daha kişisel ve o kadar daha benzersiz olmaya yüz tutar....benzersiz, başka birinin anlayamayacağı ve anlama hakkına sahip olamayacağı, bize özgü bu bir tür kendini kaybetme durumu.
hep bir hiçlik girişi,hep bu hiçlik girişi:bu oyuk zaman
oyuk bir zaman
tahtaların arasında kendini tüketen bir tür boşluk
insanın gövdesini çağıran hiçlik
kırılmış parçalar halinde alınan insan bedeni.
Benliğim yok, ama yalnızca ben varım ve kimse yok,başkasıyla olabilecek bir karşılaşma yok,
benim olduğum ayrımsız ve karşıtsızdır,
mutlak girişidir bedenimin, heryere.