Bir tutam dünyayı aydınlatmak için kıvılcımlar saçmak ve geceyi tutuşturmak isterdim. En zor olanı ise alevlerin gölgesinde, yüzlere vuran geçici aydınlıklarda tanımak insanı...
En cok maviyi severim. Yanina da bir beyaz. Göğün kollarina sereserpe uzanmis pamuk edasinda bir bulut gibi.
Ve kirmiziyi da. yaninda siyahiyla birlikte. Gece karanliginda atesten kopan bir kivilcimin karanligi aldatarak ışıması gibi