Bildiğin gibi âşık olma konusunda iyiyimdir. Zamanımın çoğunu bu iş için harcıyorum. Bunun yeterli olmadığının farkındayım. Kırık bir kalple dolaşanlarımızın sayısının çok fazla olduğunu biliyorum, ama her türlü olumsuzluğa rağmen gerçek sevgiye ulaşmak için cesur olmak gerekir. Şimdi bunun, hayattaki diğer birçok şey gibi, öğrenilmesi gerektiğini düşünüyorum. Eğer ölümü düşünmeden yaşamak istiyorsak, öğrenerek öleceğiz.
Peki, kendi ülkesinin sınırları içinde sürgün hayatı yaşayanlar kaç kişi? Boyun eğmeye ve sessiz kalmaya mahkum edilmiş olanları hangi istatistik gösteriyor? Umutları katletmek, insanları katletmekten daha büyük bir suç değil mi?