“İlk baharda dilek tut” demişti bir zamanlar. “Bir gün bir leylek gördüğünde dileğin gerçek olur.”
Şimdi ise bahar çok uzaktı. Ve leylekler gökyüzüne hiç bu kadar uzak görünmemişti.
Bu vatan için canını ortaya koyan, toprağa düşen, ismi bile anılmadan yok olan hiçbir yiğidi unutma. Unutma ki bu toprak, onların sessizce attığı son adımlarla vatan oldu. Bu bayrak, onların son nefesinde yükseldi. Ve bu özgürlük, onların mezar taşlarına yazılmayan dualarla kazanıldı.
Unutma...
Adı bilinmeyenleri.
Unutma...
Gölgesinde yaşadığın o kahramanları.
Çünkü onlar sustukça sen konuşabildin. Onlar öldükçe sen yaşayabildin.
Ve bir gün senin de sıran geldiğinde adını bilen olmasa da bu vatan seni de unutmayacak.