♛ Gυ₳₮Łเђ
@EfeAlper
352 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İzler Gerçekten Kalıyor
Bazı kitaplar vardır, okur kapatırsın ve hikâye biter. Bazıları vardır, kapağını kapatsan bile karakterleri aklından çıkmaz. İzler Kalır 1 benim için öyle bir kitaptı.
Soner’i okurken çoğu zaman ona üzüldüm. Çünkü daha çocuk yaşta yaşamak zorunda kaldığı şeyler hiç kolay değildi. Baba sevgisini hiç doğru düzgün görememiş, ailesini kaybetmiş ve hayatın yükünü omuzlarına çok erken yaşta almak zorunda kalmıştı. Bazen bir karakteri anlamak için onun yaşadıklarına bakmak gerekir. Soner’i sevmemin sebebi de buydu.
Kitapta beni en çok etkileyen şeylerden biri de bağımlılık konusunun işlenişiydi. Çünkü burada sadece bir insanın değil, bir ailenin nasıl dağıldığını görüyoruz. Uyuşturucu denilen şeyin insanın hayatından neler götürebileceğini, nasıl geri dönülmesi zor yaralar açabileceğini Soner’in hikâyesinde görmek mümkün. Kitabı okurken bazı insanların neden bu kadar kırıldığını daha iyi anlıyorsunuz.
Altını çizdiğim çok fazla cümle oldu ama sanırım beni en çok etkileyenlerden biri şuydu:
“Ruhu ölenler için yaşamak, nefes alıp vermenin bile meşakkatli geldiği bir mücadeleden ibarettir.”
Bu cümleyi okuduğumda uzun süre düşündüm.
Bir de Soner’in duygularını okuması çok güzeldi. Özellikle herkes onun camdan dışarı baktığını sanırken aslında camdaki yansımadan Beste’yi izliyor olması… Bu detay kitabın en sevdiğim yerlerinden biri oldu. Çünkü bazen insan sevdiği kişiye bakmaya bile kıyamıyor.
Kitapta aşk vardı, dostluk vardı, kayıplar vardı, özlem vardı. Ama en çok da yaralarına rağmen yaşamaya devam etmeye çalışan insanlar vardı.
“Bazen bir sarılış yeterdi insana umut olmaya.”
Belki de kitabı tek bir cümleyle anlatmam gerekse bunu seçerdim.
Kitabı bitirdiğimde geriye sadece bir hikâye kalmadı. Soner’in yaşadıkları, Beste’nin varlığı ve altını çizdiğim onlarca cümle de
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Aşkın Ateşi ve Sarılmanın Şifası
Ayşe Eylül Şensoy’un Bana Sarılır mısın? adlı romanı, ilk bakışta genç bir aşk hikâyesi gibi görünse de, insanın en temel ihtiyaçlarına güvenmeye, ait olmaya ve sarılmaya dokunan çok katmanlı bir anlatı sunuyor. Kitap, duyguların yalnızca mutluluk üretmediğini; bazen insanın içinde enkazlar bırakabilecek kadar sarsıcı olabildiğini cesurca hatırlatıyor.
Şensoy, anlatısının iskeletini dünya müziğinden tanıdık sözlerle örerken aşkın evrenselliğini vurguluyor:
“Cause all of me loves all of you” diyen satırlar, karakterlerin birbirlerini kusurlarıyla kabullenişini simgeliyor. “Even when you’re crying you’re beautiful too” sözü ise, sevginin yalnızca parlak anlarda değil, gözyaşının aktığı karanlık zamanlarda da var olabildiğini gösteriyor. Romanın ritmi, tıpkı Ed Sheeran’ın “dancing in the dark” dizelerinde olduğu gibi, bazen çıplak ayak çimenlere basan masum bir mutluluk, bazen de insanın kendini hak etmediğini düşündüğü bir mükemmellik duygusu arasında salınıyor.
Kitabın en çarpıcı cümlelerinden biri, insan doğasına dair yaptığı tespit:
“İnsanın doğasında güvenmek var, birine güvenmeden hayatta kalmamız imkânsız.”
Bu ifade, romanın merkez temasını açığa çıkarıyor. Aşk burada yalnızca romantik bir çekim değil; nefes almanın koşulu olan güven duygusunun başka bir biçimi. Karakterler “biz” olmayı öğrenirken aslında birbirlerine tutunmayı, dünyanın dikenli yollarına karşı ortak bir zırh örmeyi öğreniyorlar.
Romanda yer alan türkü tadındaki dizeler, aşkın yerel ve sıcak yüzünü hatırlatıyor:
“Aşk mı lazım dert mi lazım? Söyle sevdiğim bize ne lazım?”
Yazar, modern şarkılarla geleneksel deyişleri yan yana getirerek, sevginin zamanlar ve kültürler üstü bir dil olduğunu sezdiriyor. Bu geçişler okura, aşkın tek bir forma sığmadığını fısıldıyor.
Şensoy’un aşkı ateşe benzettiği
Kalbim Orada, Ben Burada: Kimsesizler Matemi1000Kitap
Kimsesizler Matemi, yalnızlığın, sevginin ve insan kalbinin kırılganlığının kitabı… Ama aynı zamanda insana güç veren, kendi yarasına kendisinin üfleyebileceğini hatırlatan bir içsel yolculuk.
Okurken fark ettim ki bu kitap sadece satırlardan ibaret değil; insanın kendi kalbiyle baş başa kalması gibi. Benim için çok daha kişisel bir anlam taşıdı. Çünkü “Kalbimi kendimle götüremedikten sonra nereye gittiğimin ne önemi vardı ki?” satırında, kendi hayatımı buldum. Sevdiğimden ayrılıp başka bir ülkeye yerleştiğimde geride bıraktığım en ağır şey bavulum değil, kalbimdi. Ve yazar sanki içimdeki o duyguyu kelimelere dökmüştü.
Kitapta sevgi bazen bir kurtuluş, bazen de bir yük olarak çıkıyor karşımıza. “İnsanın gönlü bağlanınca gözleri de bağlanırmış” derken, birine bağlanmanın güzelliğini olduğu kadar körlüğünü de hissettiriyor. “Seni yaşatmasına izin verdiğin şeye, aynı zamanda seni öldürmesi için de izin vermişsindir” ise, aşkın hem hayat veren hem de tüketen doğasını ortaya koyuyor.
En çok kalbime dokunan satırlardan biri de şuydu:
“Ruhumda bir ayna olsa, yansımam gözlerinin içindeki o küçük mahcubiyet olurdu.”
İnsanın, sevdiği kişinin bakışında kendi yansımasını bulması kadar büyüleyici bir şey yoktur. Tıpkı benim, bir bakışta dünyanın bütün ağırlığını unutmam gibi.
Yazar, duyguları betimlerken sık sık doğayı, gökyüzünü, yıldızları kullanıyor. Bu yüzden kitap sanki bir gökyüzü atlası gibi. “Hani, sen beni burdan yıldızlara kadar seviyorsun ya. Gece yıldızlara bakıp uyuyacağım” cümlesi, bana Londra gecelerinde gökyüzüne bakarken içimden geçenleri hatırlattı: uzaklık olsa da sevgi göğe yazılıydı.
Ama Kimsesizler Matemi sadece aşk değil, aynı zamanda bir yaşam dersi de. “Kendi yarana kendin üfleyeceksin, bu seni daha güçlü yapar” diyerek insanı kendi ayakta duruşuyla
Gözlerim Kitaptaydı, Kalbim Sendeydi
“Bazı kitaplar okunmaz, yaşanır. Bronz tam da öyle bir kitap.”
Bu kitabı elime ilk aldığımda böylesine içime dokunacağını tahmin etmemiştim. Ama Bronz, sıradan bir hikâyenin çok ötesinde; bir insanın en derin yerinden geçen duyguların kelimelere dökülmüş hali. Sayfalar ilerledikçe yalnızca karakterlerin değil, kendi içimin de yavaş yavaş soyunduğunu fark ettim. Çünkü bu kitapta anlatılan her şey çok tanıdık: Ayrılık, kırgınlık, suskunluk, ama bir yandan da içten içe hiç sönmeyen umut…
Ben bu kitabı, sevdiğimden kilometrelerce uzakta, bambaşka bir ülkede okudum. Onunla aynı şehirde değilken aynı duygularda buluşmanın bir yoluydu bu satırlar benim için. Zaman farkı, mesafeler, yeni bir hayatın içinde ayakta kalmaya çalışmak… Tüm bunların içinde kitabın bazı cümleleri beni derin bir sessizliğe gömdü.
“Zaman hızlı mı akıyordu yoksa onun yanında yavaş mı, bilmiyordum. Lâkin onun yanında nasıl geçtiğini bilmeyecek kadar zaman benim için duruyordu.”
İçimde yarım kalmış cümleleri tamamlayan bu kitabın her bölümü, bir başka iç yolculuğa çıkardı beni. Çünkü Bronz, aşkı da acıyı da olduğu gibi anlatıyor. Süslemeden, yormadan, ama eksiltmeden.
“Aşka üçüncü kişi karıştığında artık o aşk değil, ihanet olurdu.”
“Ne olursa olsun sonları değiştiremezsiniz.”
“Bir yaranın nasıl bir etki yaratacağını bilecek kadar yaşadım.”
Bu cümleler sadece karakterlerin değil, biz okurların da yaralarına dokunuyor. Çünkü acı bazen evrensel. Ve o evrensel duygular, kitap boyunca büyük bir ustalıkla yansıtılmış.
Özge Naz’ın anlatım dili sade ama etkileyici. Her kelime yerli yerinde. Ne abartı var ne zorlama. Sanki yazar değil de duyguların kendisi yazmış satırları.
“Karanlık yüreğime yakılan ışığın beni aydınlatacağını zannederken cayır cayır yaktığı zaman dilimindeydim.”
“Karanlık bir
Bir Kibritin Gölgesinde Kaldım…1000Kitap
Kutay’ın Hikâyesi, Benim Sessizliğim.
Cemal Latifoğlu’nun Kibrit’i benim için sadece bir roman olmadı. Bu kitapla birlikte ben de içimde susturup durduğum bazı şeylerle yüzleştim. Kutay’ın hikâyesi boyunca okuduklarım, bazı yerlerde kendi cümlelerim gibi geldi. Çünkü bazı kitaplar okurun hikâyesine karışıyor, senin yerine konuşuyor, senin yerine susuyor. Kibrit tam olarak böyle bir kitaptı benim için.
Kutay bir karakterdi, evet. Ama aynı zamanda ait olamayan herkesin sesi gibiydi. Sevdiği hâlde susanların, yanında olduğu hâlde sarılamayanların, göz göre göre kaybedenlerin hikâyesiydi bu. Ben de o sessizliğin içinden geçtim. Ben de sevdiğim birini ardımda bırakıp gitmek zorunda kaldım. Gitmek istemedim. Ama bazen hayat, istemediğimiz şeyleri önümüze “zorunluluk” gibi koyuyor. Bu kitabı tam da böyle bir anda okudum.
Kitapta bazı satırlar var ki, içime düğüm gibi oturdu. Mesela şu cümlede sadece bir ayrılığı değil, bir ölüm sessizliğini duydum:
“Senden gitmek ölümün ta kendisiydi, sevgilim.”
Ve şu satırda, evine dönemeyen insanların sessizliğine tanıklık ettim:
“Ev en nihayetinde kalbidir insanın.”
Ama en çok da şu cümlede zaman durdu benim için:
“Bugün benim doğum günüm. Ve ben az önce öleceğimi öğrendim.”
Kelimeler kısa ama keskin, duygular ise göğsümde biriken duman gibi.
Kutay’ın hikâyesinde yalnızca aşk yoktu. Aynı zamanda bir annenin sevgiye tutunamayan geçmişi vardı. Kutay’ın annesi, genç yaşta kocasını kaybetmişti. Onu unutamamıştı. Bu kayıp, içinde bir sevgi donmasına yol açmıştı. Kutay sevgiye hasret büyüdü. Annesinin içindeki o eksik parçayı fark etti ama dolduramadı. Bu da onu sevgiye, ama her zaman en uçta, en tehlikeli yerde aramaya itti. Belki de o yüzden bir kayıpta hemen sönmeye hazırdı.
Kutay’ın hikâyesi sadece bir aşk hikâyesi değildi. Onu