Senden uzakta kendimi tamamen korkuya vermeden yaşayamıyorum, giderek istediğinden de fazlasını veriyorum ona ve bunu zorlanmadan, isteyerek yapıyorum, kendimi onun içine akıtıyorum.
Gelme. Bir gün çok ihtiyacım olduğunda gelmeni rica edersem, hemen geleceğin umudunu bırak bana, ama şimdi gelme, nasılsa yine gitmek zorunda kalacaksın.
Senin odandaki mutlu dolap neden değilim mesela, seni koltuğunda ya da masa başında otururken ya da uzanırken ya da uyurken (melekler korusun uykularını) izleyen? Neden değilim?