İnsan hep yarındır... Yarın kelimesi bende büyülü çağrışımlar uyandırdı hayatım boyunca. Yaşadığım her günün acısını ve umudunu yarına erteledim. Ertesi gün olduğunda her şeyin yerli yerine oturacağına ilişkin bitimsiz beklentiler büyüttüm içimde. Nefes aldığım ölçüde yarınlar bitmiyordu. Bu kadar geniş bir yarının hiçbir zaman gelmeyeceğini elbette biliyordum. Buna rağmen bu duygu hiç eksilmedi dünyamdan. Yaralarım yarın iyileşecek! Oyuncağım yarın alınacak. Yarın iş bulacağım. Sevgilim yarın dönecek. Dostlarım yarın ziyaretime gelecek. Beklediğim mektup yarın elime ulaşacak. Annem yarın daha iyi olacak. Yarın buralardan kaçacağım. Yarın daha rahat ve derinden uyuyabileceğim. Yarın bugünden çok daha iyi olacak. Yarın bugünden iyi olacak. Yarın bugünden iyi olabilir. Yarın ya da bugün... Bitimsiz yarınlar sayesinde gün boyu sırtımda taşıdığım yükleri bir kenara bırakıp uyuyabiliyordum.
“...Bütün bunlarda senin için bir hayır var elbette.İnsanin bazen akıldan geçmesi gerek.Akıl baştayken hakikatten uzaklaşmak da mümkün.Aklı bir kenara bıraktığında hakikat elinden tutar insanın .”