Mavipati
@EflatunMavi
“Var mısın ki yok olmaktan korkuyorsun?”
Şu anda okuduğu kitaplar
Aşkın başlangıcı kader kitabında tek cümle, o da tek kelime: Üst üste yığılınca isimler ve hiçbiri diğerini yok etmeyince. Gönlün bir aynası iki görüntüyü üst üste getirince.
İnsan, içindeyken yangının hacmini bilmiyor. Bilmek için geride kalan küllere bakmak gerek. Yorgunum. Çok yorgunum.
Önce gülün kokusu kayboldu. Sonra limon çiçeğinin, beyaz karanfilin. Birer birer hafifledi içimde tuttukları yer. Hepsi birer hatıraya dönüştü.
Zaman her acının ilâcı değil miydi? Gözden ırak olan gönülden de ırak olmuyor muydu? Aşk bile olsa her şey, eninde sonunda bitmiyor muydu?