“ Kadın denen varlık işte bu kadar narin bir çiçek ” dedim içimden.
Suyunu, güneşini eksik etmeseniz bile, onu sevmez, onu görmez, ona değerli olduğunu hissettirmezseniz soluveriyor.
Dostluğuyla yanımda olanı da,
düşmanlığıyla arkamda kalanı da
o belirliyor.
Ben sadece seyrediyorum…
Ben kimde ne kadarsam,
onlar da bende
işte o kadarlar diyorum.
Eksilen eksiliyor,
kalan kalıyor…
Ve insan, en çok da
zamanla öğreniyor
kime ne kadar yer vereceğini.