Gerçek dostlara ve akrabalara; 'sana ihtiyacım var, yanımda ol' denmez. Onlar zaten olur. Yardım istemenin mahçubiyetini bilmeyen, yalnızlığı nerden bilsin.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
DostlarımaDuygu ve Düşünce
İnsan nasıl ölür? Bazen yavaş yavaş ölür. Dostlarına içini açamayınca ölür. En gizlisini paylaşıp görmezden gelinince ölür. Çok değer verdi diye değersizleşince ölür. Bazen sevdiğine kırılır insan, o kırgınlık ciğerini yaka yaka öldürür.
İnsan kırar insan kırılır. Telafisi olmayınca ölür. Telafisi olmayacak kadar değer görmeyince ölür. İnsan olduğu unutulunca ölür.
Her lafın altında kalmak ; üzülmesinler diye, üzmesinler diye...
Anlaşılmak nasıl da zor. Hele ki kendini en çok anlattıklarının anlamaması, mazeret kabul etmemeleri... İnsanız hatalarımızla... Kimse muhteşem değil. Neden? Diye sormak yerine arkadan konuşmak daha kolay galiba.
Hele ki karakterli görünmek için birebir birinin ayağının takılması. Dedikodusu yapılır, yargılanır, asılır.
Bir insan kolum kırıldı dese, kolun nasıl oldu diye sorulmaz mı? En küçük aksaklıkta dışlanır mı yoksa.
Kaybetmemek için uğraştıkların da çoktan kaybolmuşşan, daha fazla üzülmeyip kangren kolu kesmek lazım.
Yanlış yerde ölümünü beklemek yerine, ait olduğun yerde cenneti aramak lazım. Bulamazsan da üzülme! Yalnızlığın iktidarı hep seninle.
Ciğerine batan hançer gibi mutsuzluk. Her şeyin tam olsa da binlerce şükür sebebin olsa da canını yakmayı, tadını kaçırmayı başarıyor. Hassas insanlar, belki de tüm insanlar bu yüzden hiç doymuyor mutluluğa, tozlu raflardan çıkıyor mutsuzluk. İnsan olmanın ağırlığıyla eziliyor kalp. İnsanın en büyük sınavı da cezası da beklenti. Dünya beklentiyle dönen çark. Hem ondan hiçbir şey beklememek lazım, onun yakıtı olan beklentiye rağmen hem de beklentiyle tutunmalı dünyaya. Üç günlük hayatta. Seni oyalayan günlük koşturmacan bitince hele bir de dolunay ışıgını yaymışsa karanlığın üstüne; gelen o dost özlemi yada nereden geldiğini bilmediğin eksiklik... Seni geceye hapsetmeye başlar. Birde akşam haberlerinde izlediğin o vahşetler de sanki bu anı bekliyormuş gibi kendini hatırlatır. Dayak yiyen annesinin yanındaki yardım istemeye çalışan o küçük çocuk belirir bir anda. Benzer anıları getirir yanında, çoktan unutmuştun oysaki. O zaman sakın o müziği açma! Düşünme demiyorum, düşün. Ama dirayetini kaybetme. İçini kaplayan o karanlık sabah olunca dağılacak. Yine günlük rutinlerine döneceksin. Sonra tekrar içini yakan duygularla karşılaşacaksın ama her karşılaşmadan daha güçlü ayrılacaksın. Çözeceksin bu döngüyü. Birilerinin görmezden geldiklerini dertlenmenin hassas kalbini beslediğini göreceksin. Bugün de insan olduk diyeceksin.