Elif Denizli
@Eliff256
68 okur puanı
Ağustos 2023 tarihinde katıldı
Sen ol da, ister yar ol ister yara
Lütfun da başım üstüne kahrın da.
Reklam
Sevdiğini söyledin… ama en çok seninle ağladım. Her gece gözyaşlarımla uyuyup, sabaha kırık bir kalple uyandım. Aşk böyle olmamalıydı. Aşk, insanı bu kadar değersiz hissettirmemeliydi.
Ailen beni hiçbir zaman kabul etmedi. Her bakışlarında küçümseme, her sözlerinde aşağılama vardı. Sırf seni seviyorum diye sustum, sineye çektim, kendimi unuttum. Ama sen… sen sustukça onların sesi daha çok çıktı. Beni seyrederken kırılmamı izledin.
Ben vazgeçtim artık. Ne senden, ne ailenden tek bir kırıntı istemiyorum. Benim sevgim, kimsenin keyfine göre harcanacak kadar ucuz değil. Kendimi yok sayarak sevemedim seni. Şimdi, kalbimde yerin var ama yolumda yoksun.
Sen sevmeyi bilmiyorsun… çünkü beni göz göre göre kaybettin.
Sanma ki her gülüşümde içim güldü,
Sanma ki her suskunluğum kabullenişti.
Ben sustum,
Bak, ben sana sadece âşık olmadım. Ben seninle bir hayat kurma hayali kurdum. Herkes kolay seviyor; yazıyla, mesajla, birkaç güzel sözle. Ama ben senin için göze aldım: kırılmayı, dışlanmayı, hakareti… Hatta bazen kendimi bile ezdim, yeter ki seninle olayım diye.
Ama soruyorum şimdi sana: Sen gerçekten neyin farkındasın?
Senin ailen beni istemiyor, tamam. Zorla kimseyi sevdiremem kendime. Ama o küfür… O aşağılayıcı sözler... Onlar sadece beni değil, bizi kirletti. Ben susarken içim çığlık attı. O gün senin baban bana küfrederken, ben sadece sana olan sevgimden sustum. Ama unutma, o suskunluk zayıflık değildi. O, senin hatrına yutulan bir onurdu.
Ben senin yanında düşman değil, yoldaş olmak istedim. Birlikte yürüyelim, birlikte savaşalım istedim. Ama şimdi, bazen senin sessizliğin o küfürlerden daha çok acıtıyor. Ben tek başıma savaşıyorsam, bu aşk tek taraflı mıydı diye sormadan edemiyorum artık.
Bu dünyada en kolay şey yargılamak, en zor şey anlamaktır. Senin ailen beni anlamıyor olabilir. Ama sen? Sen de mi anlamıyorsun? Bir gün döner de kendi çocuklarını severken, bizim yaşadığımız bu aşkın bedelini hatırlar mısın? Ben senin hayatına gelip geçecek biri olmadım. Bil ki ben senin ömründe iz bırakacak yarayım.
Ben kimseye yaranmak için doğmadım. Ne babana, ne annene, ne de başkasına kendimi kanıtlamak zorunda değilim. Ki artık kanıtlanacak bişeyde kalamdı
Zamanın beni sana mumla aratması dileğiyle
Elveda...
Bugün ne oldu biliyor musun?
Kalbimden ilk defa koptuğunu hissettim. İlk defa sensiz olmayı kabul edip seni sevmekten vazgeçtim.
Keşke birşeylerin düzeleceğine dair biraz inanç olsaydı içimde. Ama artık sana dair en ufak bir umut kalmadı bende. Halbuki canımı istesen nedeni sormadan verirdim ama sen bir neden olmadan canımı yakmayı seçtin.
Sanırım sevgisi tükendikçe öfkesi de örseleniyor insan. En başlarda kin doluydum sana. Şimdilerde kırgın bile değilim. Yani kuşlar kadar özgürsün bundan sonra. Kanatların kırılsın demiyorum ama uçup gittiğin her yer gurbet olsun.
Benim yüreğim bir daha yuva olmaz sana...
Reklam