Okuduğum romanlardaki gökyüzünü doğup büyüdüğüm vadiye taşıyorum. Hangi öyküden bir çift güvercin havalansa daima çocukluğumun gökyüzüne kanatlanıyor. İmgeler birden anıya dönüşüyor. Zamanla anılar da acılar gibi kabuk bağlıyor.
Hani hafızamızın kuytularında sakladığımız mutlu anlara dair tek tük resimler vardır ve bu resimler tuhaf çağrışımlarla gözümüzün önünde birdenbire bütün renkleriyle canlanır ya öyle bir şey oldu.