Birbirimize fazlasıyla benzer olduk.
Yaşamak için hep aynı yaşama talimatını okuyoruz, hep gösterilen istikamete yürüyoruz çünkü!
Biri okey taşları gibi karıştırıverse duygularımızı, hangilerinin bize ait olduğunu bir daha asla bulamayacağız sanki.
Ne ki canımızı sıkıyor o bizim dostumuzdur. Ne ki kafamızı yoruyor o bizim azığımızdır. Ne ki mahzun ediyor bizi, büyütür insanlığımızı.
Eğlenmeye gelmedik biz bu dünyaya, hayr ile tamam olmaya, tamamlanmaya geldik.
Söylenmeye değil, sükûn ile arınmaya geldik.
Görüntülerin, imajların, kelimelerin, insanların arasından geçerek, hızlı nesneleri görünmez kılması gibi, beni durduracak olana doğru giderken körlük yaşıyorum.
Furkan Çalışkan