Kocaman bir şehri hep anlatılar. Onu bir cennet kadar güzel bildim. Beni misafir etmek istedi. O kocaman şehrin davetine icabet edip 1609 km yol aldım.
Onu görmek için heyecanlıydım. Içim içime sığmıyordu....
Geldim ve gördüm....
Aradan bir kaç hafta geçti.
Beni davet eden şehir sordu.
-beni nasıl buldun.
Diye sordu.
-harita üzerinde küçücük bir alan kaplayan ama kendi içinde milyonlarca insan barındıran kocaman bir şehirsin.
Bu sefer başka bir soru sordu.
-peki içimde yaşayan insanları nasıl buldun.
Biraz düşündüm sonra sorusunu yanıtladım.
-içinde her türlü insan var. Fakat senin içinde yaşayan insanlar sadakat ve insan sevgisini unutmuş. Herkes bir binanın içinde dört duvar arasında günün bitip yeni bir günün başlamasını bekliyor.
-peki! Içimde bunca yaşayan insan arasında yanlız kaldın mı?
Derin bir nefes aldım.
-insan, kocaman kalabalık içinde kendi yalnızlığına sığınamaz mı?
-Niye yalnız kaldın.
-Çünkü tebessüm edecek tek bir insan bulamadım.
#ARAF#