Pek çok kadının nasıl yaşadığını yeni yeni fark ediyorum. Ben yapamam, ama ben evli bir kadınım, kocam bilir, çocuğum var artık, bu yaştan sonra beni kim işe alır, ben neyi becerebilirim ki, kocam istemiyor, ben düşünüyorum ama, bu evin işleriyle kim uğraşacak. Bu kadınların teslim olmamaları, kendilerine güvenmeleri, başaracaklarına inanmaları için ne yapılabilir hep bunu düşünüyorum. Korkunç bir olay var yaşanan ve bunun ne denli korkunç olduğunun kimse farkında değil. "Kocam istemiyor" diyor kadınlar ve kocaları istemediği için yapmıyor, gitmiyor, görmüyor, duymuyorlar. Çalışmak istiyor kadın ama kocası istemediği için çalışmıyor, arkadaşına gitmek istiyor, kocası istemediği için gitmiyor, arkadaşlarıyla tiyatroya gitmek istiyor, kocası istemediği için gitmiyor, sinemayı seviyor, kocası istemediği için gidemiyor, yazmak istiyor, kocası istemediği için yazmıyor, mini etek giymek istiyor, kocası istemediği için giymiyor... Bir insan, bir şeyler istiyor, ama başka bir insan onu engelliyor... Bunun da adını beraberlik koymuşlar. Ya da yuva demişler... Bu yuvalar ne zaman gerçek bir yuva haline gelecek, yani özgürleşecek...