Acı,
Daha sadık bir sevgiliymiş;
Sessizce gecelere sızar,
Unutturmaz kendini,
Hatırlatır her nefeste.
Hiç terk etmezmiş.
Sadece
derinleşirmiş.
O yalnızca,
Yaşatıyormuş;
Daha keskin,
Daha yavaş,
Daha yalnız...
Beklemek,
Artık neyi beklediğini bile bilmeden beklemek...
En uzun,
En tenha,
En acımasız yol...
Kendi ellerinle kazdığın bir mezara usulca uzanmak,
Toprağın üstüne kapanmasını beklerken
hala nefes aldığını fark etmek...
Ey dil, sen söyle daha nice ola halimiz?
Bir hasret uğruna solduk, sarardık, fani olduk;
gönlümüzün baharı kurudu,yaprak yaprak döküldük de yar dönüp bakmadı halimize...