Kalbi yumuşatmak ...
En çok istediğimiz bir şey,kendimizle tanışmadan önce,hep başkalarından beklediğimiz bir şey. .
Bu hayatı nasıl yaşamak istiyorsun, her koşulda kendini sıkıştırmak mı,yetersiz hissederek mi,hep birilerinin seni sevmesini bekleyerek perişan olmak mı ?
Yoksa...
Varolan ve bakmadiğın içinde oturan o değerli kişiyi fark etmek mi ?
Çok uzun yıllar beceremedim.Begenilmek onaylanmak için hırpalandım.Başarılı olmak,güzel olmak,bunları geçtim sonsuz bir yolculuk boşluğunu doldurmak sevilmek için parçalandım.
Aşırı sevdim...Aşırı davrandım..Aşırı yedim..Aşırı içtim..Aşırı çalıştım..
Zihnimle baş başa kalmamak için yorum durdum kendimi..
Hayata isyan ettim.Kendimi suçladım.
"Ben zaten söyle büyüdüm,bana hiç vermediler ben çok şanssızım haketmiyorum" bilgileri ile eridim bittim.
Sonra bir gün bir anki,
O an sanada gelecek,ve dedim ki
Ne oluyor ya ne oluyor..?
Evet o yaşandı,bu yaşandı.Ama bunları hayatımı mahvedecek tüm gidişatı engelleyecek nasıl bir gücü olabilir ki ?
Verdikçe alırım sandım ve verdikçe kalakaldım.
Gelmedi.
Sistemi çok yanlış okumuşum.
Ben kendim hariç,hiç kimse için bir şey yapmak zorunda değilim. Olmayacağım.
Ruh çıkarıma yatırım yapmaya başlayınca baktım ki duvarlarım indi.Gercek olmaya başladım.
"Mükemmel olmak istemiyorum" dedim.
Yetmeli bu bana çünkü var olan mükemmeldir. Sardım kendimi pamuklara
Bıraktım tüm ağırlığı.
Baktım ki ben bırakınca tutanlar gelmeye başladı.
İyiyim....
Sakinim.....
Bu kadarım....
Görüyorum ve biliyorum ki
İYİLEŞİYORUM.......